Me gusta muchísimo esta cancion de Kings of Leon llamada Closer así que he hecho mi propia traducción. Dicen las interpretaciones de la letra que es la canción de un vampiro viejo y cansado de su vida.
Closer
Más cerca
Stranded in this spooky town,
Stoplights are swaying
And the phone lines are down
The floor is crackling cold,
She took my heart, I think she took my soul
With the moon I run,
Far from the carnage of the firey sun
Driven by the strangle of vein
Showing no mercy I do it again
Open up your eyes
You keep on crying, baby I’ll bleed you dry
Skies they blink at me
I see a storm bubbling up from the sea
And it’s coming closer
And it’s coming closer
You shimmy shook my bones,
Leaving me stranded all in love on my own
Do you think of me?
Where am I now? baby where do I sleep?
Feel so good but I’m old
2000 years of chasing’s taking it’s toll
And it’s coming closer
And it’s coming closer
And it’s coming closer
And it’s coming closer
Encallado en este pueblo espeluznante
Los semáforos se balancean
Y las líneas de teléfono no funcionan
El suelo cruje frío,
Ella se llevó mi corazón, creo que se llevó mi alma
Con la Luna corro,
Lejos de la matanza del fiero Sol
Movido por la estrangulación de la vena
Sin mostrar misercordia lo hago otra vez
Abre tus ojos
Sigues llorando, cariño, te dejaré seca
Los cielos me parpadean
Veo una tormenta burbujeando desde el mar
Y se está acercando
Y se está acercando
Tus vibraciones sacudieron mis huesos
Dejándome solo, encallado en amor
¿Piensas en mí?
¿Dónde estoy ahora? Cariño, ¿dónde duermo?
Estoy bien, pero soy viejo
2000 años de persecución me pasan factura
Y se está acercando
Y se está acercando
Y se está acercando
Y se está acercando
Me encanta esta canción “We should fall in love” de Stalker Studio, que conocí en su versión housera, especialmente su letra. Esta versión acústica es preciosa y más sentida todavía. Digna de oír en la boca de alguien especial.
We should fall in love
Deberíamos enamorarnos
it’s always been you & me
I’ve been around for a thousand years
but it’s a perfect sky above a perfect girl
a perfect boy
you should know
if there ever was a perfect time
the time has come
when we should fall in love
it happened gradually, gradually
you still don’t know what I think of it
but if you come with me
then we can’t go wrong
cause we belong
you should know
if there ever was a perfect two
it’s me and you
who should fall in love
we should fall in love
you are my best friend
you always wanna see the happy endings
with a perfect sky above a perfect girl
a perfect boy
you should know
this is when they start to play that song
this is … oh … let me fall in love
if they ever gonna fall in love
we should fall in love
we should fall in love
we should fall in love
Siempre hemos estado tu y yo
he estado a tu lado por mil años
pero es un cielo perfecto, sobre una chica perfecta
un chico perfecto
deberías saber
que si alguna vez hubo un tiempo perfecto
el tiempo ha llegado
en el que deberíamos enamorarnos
sucedió gradualmente, gradualmente
aun no sabes lo que pienso de ello
pero si vienes conmigo
no podemos equivocarnos
porque pertenecemos el uno al otro
deberías saber
que si alguna vez hubo una pareja perfecta
somos tu y yo
los que deberíamos enamorarnos
deberíamos enamorarnos
eres mi mejor amigo
siempre quieres ver los finales felices
con un cielo perfecto sobre una chica perfecta,
un chico perfecto
deberías saber
ahora es cuando empiezan a tocar aquella canción
ahora es … oh … déjame enamorarme
si alguna vez ellos van a enamorarse
deberíamos enamorarnos
deberíamos enamorarnos
Fa molt de temps que no em llevo a escriure un somni. La veritat, cap posseïa el contingunt adient que em motivés a fer-ho. A dies però, el contingut hi és i tan sols no me n’enrecordo. Veritat que és estrany tot això dels somnis? I si poguessim escollir quins volem que es fessin realitat? Aleshores és quan no voldríem que acabessin mai … precisament com ara fa cinc minuts.
Diuen que un mai sap com entra en un somni i és tan certa la afirmació que jo vaig aparèixer de cop al bell mig d’un aeroport vell i familiar. Sóc a casa, he tornat però no he vist l’aterratge ni el trajecte. No. Els capricis onírics m’han traslladat directament a la sortida. És de nit i rebo un missatge d’una persona que em ve a recollir. Es als somnis on un se n’adona de que el temps, més que mai, s’estira i s’arronsa (Visca la relativitat temporal!) En el que sembla una centèsima de segon, t’apropes per l’esquena, atacant el meu flanc dret, plenament deslliurat de protecció, fins que hi enllaces per sopresa la teva mà esquerra. Però … ep! Tu no ets tu! Tu no ets la persona del missatge! … No em cal pensar gaire en qui pot haver estat l’artífex del canvi de “no-tu” a “tu” i li dedico el meu somriure que duu l’epítet “No canviaràs mai”. Penso ràpidament en tot, en tot el passat, en tot el dolent, en tot el que et diria, en tot el que no et vaig dir … El teu interior ho sap. Saps que penso i què penso. Somrius amb el més meravellós dels somriures, aquell que t’és únic, aquell que m’ha acompanyat durant l’absència. En un instant, la dèria pensadora toca a la fi: tot és com una vegada ho vàrem somiar.
Passegem plegats, agafats de la mà en direcció a la ciutat (demostrant un cop més la increïble capacitat del somnis per moure escenaris i situar-los on més convingui). Allà hi som, com una vegada hi vàrem ser passejant i parlant. En baixar unes escales trobem un pare i un fill que les baixen rere nostre. Parlen una llengua estranya. “Sembla àrab”, et dic a cau d’orella. “No. És farsi!” et xiuxiuejo esverat un segon desprès com qui ha fet una descoberta històrica … i en el fons, tot m’és tan familiar … com si haguessim tingut milers d’aquestes converses fora d’aquest oniro-espai.
I ara el tall. El tall en l’espai-temps dels típics que els somnis acostumen a tenir. Hem tornat per art de màgia a la zona de recollida d’equipatges de l’aeroport. Sé que és un somni: allà ni s’hi pot tornar fàcilment ni tu podries ser-hi. Però hi som. Les cintes transportadores corren i corren sense parar transportant equipatge des de la planta inferior i escopint les maletes de viatge oblidades. Cerco la meva amb la mirada i la trobo, però no sóc capaç d’agafar-la abans de que torni a amagar-se en el seu viatge sobre la cinta. La gent, oblidadissa com jo, s’atabala per tal de recuperar-ne les seves. Ja torna, ja surt de nou. Aconsegueixo una posició privilegiada entre la gentada però un cop més s’escapa de les meves mans, totalment inaccesible i torna a caure a través del forat a la planta de sota. Vint-i-tres quilos, o més, de ben segur més. Imagino la patacada, el soroll: ¡BAM! I desperto.
Desperto trasbalsat, amb ganes de que allò no s’acabés mai i pensant en els minuts viscuts. Pensant en tu. Pensant en per què hi penso ara. Pensant que potser haig de tornar i deixar que la meva maleta amb memòries del passat giri per sempre fora del nostre abast. Al cap i a la fi, ara … estem junts ¿no?
Me encanta esta canción salsa de Croma Latina llamada En el aire.
La letra:
En el aire
aire
(qué qué)
te respiro solo a ti aire
aire
(qué qué)
aire
ganas de tenerte aquí
es el aire
Está en el aire cuando camino
está en el aire que yo respiro
está en mi letra y en mi poesía
está en mi ritmo y mi melodía
Está en el aire cuando camino
está en el aire que yo respiro
y es que tu amor camina a mi lado
dondequiera está conmigo
aire, el aire
es domingo y no sé, no sé dónde andarás
sabes mi teléfono o tal vez me llamarás
te deseo tanto, no lo puedo evitar
porque siento la obsesión
me cuesta respirar
aire
te respiro siempre
el aire
estás flotando en mí
ganas, ganas de tenerte aquí
una fiebre que me abraza
yo me siento como presa
solo espero que me llamas de repente
me comportaré como lo que soy
con la mente clara
y el cuerpo puro y paciente
es que el aire que hay aquí pregunta siempre por ti
aire
que casi parte el aire
el aire
está flotando en mí
ganas, maldito deseo que a intervalos se aparece
de repente crece y crece
yo no se lo que tú haces escondido
mientras yo pensando en ti
soy un ser de carne y hueso
y por eso necesito verte aquí
aire
te respiro solo a ti
el aire
estás flotando en mí
ganas, ganas de tenerte aquí
una fiebre que aparece de repente y crece y crece
aire
el aire
ganas, de ti
aire
te respiro solo a ti
dondequiera que camino en cada cara
tu rostro miro
ganas de tenerte, de escucharte, de mirarte
escucha bien porque si me alimenta tu amor respiramos el mismo aire
ganas de que estés conmigo para amarte
qué qué … croma latina
(…)
y es que tu amor camina a mi lado
dondequiera está conmigo
es la sazón que tiene mi salsa
es el tomate, el orégano, el comino
está en mi letra y en mi poesía
está en mi ritmo y mi melodía
en cada cosa que hay en mi hogar
hasta en la salsa que quiero cantar
yo no sé lo que tú haces escondido
mientras yo pensando en ti
soy un ser de carne y hueso y por eso
necesito verte aquí
aire
ganas de tenerte aquí
el aire
En rojo el par de fallos que hay en la canción original. El “llamas” debería ser “llames” y el “yo pensando” debería ser “yo estoy pensando”.
In the end love is a matter of sensations: either you feel it or you don’t. In any case there isn’t much you can do about it.
Love me, love me not
Esta es una cita que me ha venido a la mente hoy. En español sería: “El amor es cuestión de sensaciones: o lo sientes o no lo sientes. En cualquiera de los casos no hay mucho que hacer al respecto”. Y así sucede. Las dos personas más compatibles del mundo pueden no llegar a nada porque una de las dos no lo sienta. Otras dos llenas de diferencias, y por las que nadie daría un duro, acaban formando una buenísima pareja. ¿Por qué? Porque ambos sentían que debían intentarlo.
Esto fue un proyecto antiguo de versos a los que faltó añadirles una base y hacer algo parecido a un rap.
El rap son más que palabras
A mar
2008 … mucho que decir
a mentes ávidas de vida
que creen perderla
tras cortar con una tía …
A tu ánimo animo a ser inmune
cual minero, con mi lapiz de mina,
te amenizo,
como marinero amerizo, lo rizo,
lo peino, lo surco, lo bordo,
el capitán Stubing abordo de
tu “love boat”
Sin el traje de galones
con el mono de trabajo
te saludo, te abrazo,
a tu encuentro bajo,
Cámara en mano vete
al camarote 10 B te
poniendo el albornoz.
No hay alba que esperar
pon tu alma a secar
sácala, escúrrela, currátelo,
haz como yo,
extiéndela, ¡lávala ya!
Amores incrustados? JA!
Detergente “en polvo” … dicen
Y yo digo:
Programa 1 al 12, centrifugado
agua caliente y paciencia
es mi ciencia
para no caer en semental demencia
de olvidar semejante afrenta
golpeando tu conciencia
tu decencia, tu experiencia
permítete usarla con inteligencia
para evitar cagarla más …
Vas solo al bar
Solo al vaso a acompañar
ves, bebes bebidas y vidas pierdes
ves, bebes y nunca sólo una
fumas, hedor rezumas … ¿problemas esfumas?
No … problemas ahumas, ahogas, ahora.
Ven aquí,
escúchame, escúchate, escucha sí
No más vaivén, es por tu bien
No más zozobra, da tu brazo a torcer
Llega la calma, la cama, descansa
olvida a Sergio Dalma
sus baladas son balidos, entorpecen los latidos
de tu corazon, con razón, conmigo no va.
Hoy te doy el timón,
te monto el stand,
te arrío a la mar,
a lamer sabiduría
te hago pensar
Es mucho más de lo que
esa tía hizo por ti.
De ti depende
en la proa o en la quilla
por culpa de una chiquilla.
Una rima más, sin duda,
nacida de amargura,
de observar y ver,
vivir,creer morir … y salir a flote
No hundas la autoestima de tu bote!
Quiéranse …
El amor: ese sentimiento místico, esa persona imposible, ese deseado encuentro que nunca llega, ese éxtasis emocional hormonalmente acelerado. ¿O todo esto es únicamente la imagen que nos intentan imponer a toda costa?
La fábrica de sueños de Hollywood produce amores por doquier. Generalmente fortuitos, caprichosos, tocados por el azar, predestinados. Quizá el amor sí se forme inesperadamente pero no con desconocidos que encuentras una noche y entran en tu vida sino con conocidos en quienes aprendes a confiar, valorar y querer. Quizá ese amor es más usual y menos “extraordinario” y por eso a menudo requiere más tiempo y más vista para verlo crecer.